Yormamak Lazım

Farkındalık, fark etmekle ilgili bir kavram. Her farkındalığımız olmayan konuda, çevremize yük oluştururuz aslında.. Farkı fark etmek, fark ettiğin farkın etkisini ve yükünü idrak etmekle ilgili.

Aysel, karşı komşusunun “Kusura bakma ama kapınızın önündeki ahşap çıkıntının üstünü silmiyor olmanız bana büyük zorluk oluşturuyor.” Sözlerini idrak etmeye çalıştı ve olmadı.. “Neden?” diye sordu büyük bir merakla.

“Bizim oğlan asansör beklerken ordaki tozu görüp resim yapmaya kalkıyor ve bu yüzden elleri toz oluyor. Asansörde kavga gürültü gidiyoruz sonra.. Her gün servise ağlaya ağlaya biniyor bu yüzden.”

“Orası resim yapacak kadar geniş değil ama kapımın önündeki çıkıntının tozunu hiç fark etmedim aslında. O tozun, sizin hayatınıza bu kadar yük getirmesine de şu an çok şaşkınım. Hakkınızı helal edin lütfen, bundan sonra dikkat ederim.”

Fark etmediğimiz için yapabilecekken yapmadıklarımızın getirdiği yükler, başka insanları ne kadar çok yoruyor. Kim bilir kimlerin hayatında ne yükler oluşturuyoruz, fark etmediğimiz boyutlarda..

Arabamızı park ederken, bir karış daha öne alsak ve böylece geride kalan boşluğa bir araç daha girebilirdi oysa. Şimdi tüm uğraşısına rağmen park edemeyecek olan her kişiye yüküz. Ne kadar yoruyor insanlar trafikte birbirini..

Ticarette, ihtiyaç fazlası üretim yapıp müşteriye ısrarla “bunu al” demenin getirdiği yük.. “Nereye koyacağım o kadar malı? Ben o kadar ürünü stoğumda tutmak istemiyorum.” “Tamam ama bu ürünü size özel yapıyoruz, ben ne yapacağım bu kadar malı? Parasını sonra verseniz de olur.” “Bakın anlamadınız galiba, o miktarı ben 10 yılda ancak eritebilirim. Bana da sormadınız yaparken ama şimdi ısrar ederek beni yoruyorsunuz. İhtiyacım olmayan bir malı almaya zorluyorsunuz.” Ne kadar da çok yoruyor insanlar ticarette birbirini…

“Sen de geliyorsun değil mi yemeğe?” “Bilmiyorum, çok canım istemiyor.” “Anladım, gelmiyorsun yani, öyle mi?” “Yok canım gelmiyorum demedim de kararsızım yani..” “Ona göre yer ayırtacağım, kararın ne zaman netleşir?” “Bilmiyorum” “Tamam canım sen gelme..” Ne kadar da çok yoruyor insanlar kararsızlıklarıyla ilişkileri..

“Çöpü kapıya çıkarma saatlerimize dikkat edelim. Erken çıkarıldığında, bir de akıntısı varsa merdiven boşluğu kötü kokuyor” diyor yönetici. “Çöpe varana kadar, önce bahçedeki ağaçları budayın bence. Geçen gün biri gözüme giriyordu. Site kapısının önüne alıştırılan sokak hayvanları da cabası.. Geçen havuzun kenarında da çamurlu ayak izleri vardı.” “Haklısınız beyefendi ama şu an konumuz evsel atıklarımızı, kimseyi rahatsız etmeden nasıl elden çıkarabiliriz. Komşularımızdan sağlık sorunu olanlar var ve olumsuz etkileniyorlar. Geçen, bebek bekleyen Mine Hanım, kokudan o kadar fenalaşmış ki hastaneye kaldırılmış.” “Ben de onu diyorum ya, ikinci kattakilerin evinden de sürekli müzik sesi geliyor, buna bir şey demiyorsunuz ama..” “Bakın beyefendi..” Ne kadar normalleştiriyor insanlar, egosuna uymayınca, asıl problemin yanına on tane alakasız konuyu gündem etmeyi..

Yormanın yolu, çeşit çeşit ama hepsinin özü uyumsuzluk..

Dağınıklıklarımız, verdiğimiz ama tutmadığımız sözler, sorumluluğunu ret ettiğimiz ihmaller, ayak sürümelerimiz yorucu. Eleştirilerimiz, her şeye yorum yapmalarımız çok yorucu.. Yetkimiz olmayan yerlerdeki eksikliklere takılıp işimize odaklanmayışlarımız yorucu..

Uyumsuz olan, hayatta ne kadar hayatta kalabilir? Bir farkındalıkla başlar her şey.. Farkındalığımızın olmadığı konularda uyumsuz kalıyoruz. Uyumsuz kalınca çevremizi çok yoruyoruz. Öyle ki bizi hiç tanımayana bile yük olabiliyoruz..

Yük olduğumuz değil, yük aldığımız bir modele geçelim mi?