Başarının Sebepleri

Başarılı insanları başarılı yapan nedir?

Aileden zengin olmaları mı? Yoo, hepsi öyle değil..

Çok zekî olmaları mı? Yoo, hepsi öyle değil..

Büyük şehirde doğmaları mı? Yoo, hepsi öyle değil..

Çevrelerinin genişliği mi? Yoo, hepsi öyle değil..

Acayip eğitim fırsatları mı? Yoo, hepsi öyle değil..

Hepsi öyle olmamasına rağmen;

Diğerinin imkânına bakar insan, kendi yoksulluğuna hayıflanarak

“O para bende olacaktı..”

“Benim de babam zengin olsaydı..”

“Onların çevresi geniş neticede..”

“Ben de o kadar zekî olsaydım..”

“Ne dersen de, bazı insanlar şanslı işte..”

Başkasının tabağına bakmak bin yılların doyumsuzluğu değil mi?

Başkasının sonucunda gözü kalmak,

Başkasının imkânından rahatsız olmak..

“Başkası” da çok uzağı değil hani,

Ya kardeşi ya arkadaşı ya komşusu ya hemşehrisi..

Gerçekten de başarı imkân problemi mi?

Mutlu olmak ve yüksek performans; şanslıların işi mi?

Yoksa her insanın anlayabileceği,

Her insanın uygulayabileceği,

Her insanın ulaşabileceği,

Basitlikte ve ücretsiz mi?

Yani imkân probleminden öte, bir disiplin meselesi mi?

Sabah erken kalkmak, güne üretimle başlamak bedava,

Yaptığın işin sevilecek yanlarını görebilmek, bakış açısıyla ilgili..

“Bilmiyorum” diyebilmek dehâ gerektirmiyor.

Öğrenme açlığı en önemlisi..

Başarıya ulaşmak için davranışta süreklilik gerekli.

Peki bunlar yeterli mi?

Kendi derdin varken diğergâm olmak

Acelen varken, ihtiyacı olan için bir an durmak

Yapamayanın eksiğini kapatmak, onu da süreçte tutmak

Yalansız, hilesiz, samimi yol almak

E eden ettiğini bulduğuna göre,

Gerçekte bunlar da birer mevduat meselesi..

Başarılı insanları başarılı yapan;

 Kozadan kelebeğe dönüşebilme güçleri..

O güce nasıl erişilir ki?

“Biri gelsin beni kurtarsın”

“Ben yapamam ki..”

“Of çok zor, buna dayanamam ki..”

Diye diye kendine olumsuz telkinde bulunarak olabilir mi?

Başarılı insanlar kendilerine ne der ki?

Kendine kötü telkinde bulunan, kendi kendini zehirlemez mi?

İki güzel söz, modunu yukarı çıkaracak bir cümle sanki ücretli mi?

Ümidini, inancını kaybetmeyenlerin,

Teşekkürünü esirgemeyenlerin,

İki övgüyle böbürlenip

İki marifetle kibirlenmeyenlerin başarısı sürekli değil mi?

O halde, söylenip duranla harekete geçen

Başkasının tabağında gözü kalanla, kendi tabağını sıyıran

Uğradığı haksızlığa takılıp kalanla, kendi yoluna bakan

Çözümü imkânda arayanla, imkânı kendi oluşturan bir mi?